Ben eğitimin, bir ülkenin geleceğini belirleyen en güçlü unsurlardan biri olduğuna inanıyorum.
Bir ülkenin gücü sadece ekonomisiyle, ordusuyla, sahip olduğu doğal kaynaklarla ölçülmez. Asıl güç, iyi yetişmiş, düşünen, sorgulayan, üreten ve sorumluluk sahibi insanlara sahip olmaktır.
İşte bu insan kaynağını yetiştiren en önemli güç de eğitimdir.
Eğitim, insana sadece bilgi kazandırmaz.
Nasıl düşüneceğini, nasıl sorgulayacağını, nasıl karar vereceğini ve karşılaştığı sorunlara nasıl çözüm üreteceğini öğretir.
Ben burada eğitim ile öğretim arasında önemli bir fark olduğunu düşünüyorum.
Öğretim insana bilgi kazandırır; eğitim ise o bilgiyi nasıl ve ne amaçla kullanacağını öğretir.
Çünkü çok şey bilen bir insan olmak tek başına yeterli değildir. Önemli olan, sahip olduğumuz bilgiyi insanlığın, toplumun ve ülkemizin yararına kullanabilmektir.
Bu nedenle eğitime yapılan yatırımın karşılığı hemen ortaya çıkmaz. Bir fabrika kurarsınız, kısa süre sonra üretmeye başlar. Ama bir insana yatırım yaptığınızda onun ortaya çıkaracağı değer belki yıllar sonra ortaya çıkar.
Fakat o değer ortaya çıktığında sadece bir insanın hayatını değil, bir toplumun geleceğini değiştirebilir.
İşte öğretmenin gücü de burada ortaya çıkıyor.
Bir öğretmen sınıfa girdiğinde aslında sadece bugünün dersini anlatmıyor. Geleceğin insanını yetiştiriyor.
Bugün sınıfta yetiştirdiğimiz bir öğrenci, yarın bir bilim insanı, bir doktor, bir mühendis, bir öğretmen, bir sanatçı, bir yönetici ya da ülkesine yön veren bir vatandaş olabilir.
Belki de yıllar sonra o öğrencinin başarısında bizim küçücük bir katkımızın olduğunu göreceğiz.
Bu yüzden ben öğretmenliği sadece bir meslek olarak görmüyorum.
Öğretmenlik bir vatan borcudur.
Çünkü eğitim bir ülkenin geleceğidir. Öğretmen ise o geleceği şekillendiren insandır.
Ve bütün bunların merkezinde benim için çok önemli bir kavram var:
Sevgi.
